“Ik ben toch niet gek aan het worden?” Hormonen op de werkvloer
Ze heeft alles al gedaan wat je verwacht van iemand die wil herstellen.
Bezoeken aan de huisarts. Doorverwijzingen naar specialisten. Bloedonderzoek. Gesprekken met de bedrijfsarts. Misschien zelfs een traject bij de psycholoog. En steeds opnieuw dezelfde conclusie: lichamelijk kerngezond.
Maar zo voelt het niet.
6 misvattingen over Evidence Based werken
Regelmatig verzorg ik lezingen en workshops over het belang van Evidence Based werken voor re-integratie, coaching en HR-professionals. Die workshops lokken vaak veel reacties uit. Bemoedigende maar ook boze reacties. Begrijpelijk als ik de methode waar je al jaren mee werkt en waar je klanten tevreden over zijn, afdoe als onzin. Dat doet pijn. In de reacties staan ook opmerkingen, waaruit ik opmaak dat de essentie van evidence based werken (EBP – Ik gebruik de afkorting van de Engelstalige term Evidence Based Practice, omdat die in internationale literatuur in zwang is) niet voor iedereen duidelijk is. Ik zal proberen om een aantal misvattingen de wereld uit te helpen.
Autonomie is belangrijk, maar als je afhankelijk wordt van anderen vanwege Post-COVID: Hoe kun je je autonomie blijven voelen?
Autonomie, oftewel het vermogen om zelf beslissingen te nemen en onafhankelijk te handelen, is voor veel mensen een essentieel onderdeel van hun welzijn. Het geeft een gevoel van controle en zelfredzaamheid. Maar wat gebeurt er als deze autonomie onder druk komt te staan, bijvoorbeeld door een gezondheidsprobleem zoals Post-COVID?
De onzin van systemisch werken
Welkom, lieve lezers, in de wondere wereld van re-integratie, waarbij we vandaag een kritische blik werpen op het fenomeen van systemisch werken. Ja, je hoorde het goed – het magische systeemgedoe waarbij we allemaal onze innerlijke familie moeten omarmen, onze organisatie opstellen als een bordspel en onze problemen toeschrijven aan onzichtbare dynamieken die alleen de ‘experts’ kunnen zien. Laten we ons riemen vastmaken, want we gaan een ritje maken door de absurditeit van systemisch werken in re-integratie.
De paradox van rust: Waarom alleen ‘ontzien’ niet werkt bij re-integratie
Wanneer een medewerker uitvalt met psychische klachten, is onze eerste reflex vaak om diegene volledig te ontzien en rust voor te schrijven, maar in de praktijk blijkt deze ‘paradox van rust’ vaak een averechts effect te hebben op het herstelproces. Hoewel rust in de acute fase noodzakelijk is, zorgt het langdurig wegnemen van alle prikkels en verantwoordelijkheden er vaak voor dat de drempel om weer te beginnen alleen maar hoger wordt, terwijl het gevoel van isolatie en nutteloosheid toeneemt. Een succesvolle re-integratie vraagt daarom niet om een lege agenda, maar om een zorgvuldige balans tussen de huidige belastbaarheid en het bieden van echt perspectief.
Effectieve Re-integratie voor kandidaten met Post-COVID – Praktische Tips voor HR, Arbeidsdeskundigen en re-integratiecoaches
De re-integratie van werknemers met Post-COVID klachten vraagt om een zorgvuldige en maatwerkbenadering. Werkgevers, HR-managers, arbeidsdeskundigen en re-integratiecoaches staan voor de uitdaging om werkhervatting voor deze groep duurzaam en verantwoord in te richten.
Hoogbegaafdheid en re-integratie: hoe je uitval voorkomt en werkgeluk bevordert
Hoogbegaafdheid wordt nog vaak over het hoofd gezien in re-integratie, terwijl het een grote rol kan spelen in motivatie, belastbaarheid en werkgeluk. Voor HR-professionals, casemanagers, UWV-medewerkers en werkgevers is het essentieel om signalen van hoogbegaafdheid tijdig te herkennen en daarop te acteren.
Wat is hoogbegaafdheid?
Hoogbegaafdheid gaat verder dan een hoge cognitieve score (IQ ≥ 130)….
Hoogbegaafdheid in re-integratie: waarom autonomie de sleutel is
In re-integratietrajecten wordt vaak gekeken naar belastbaarheid, urenopbouw en passende taken. Wat minder vaak wordt meegenomen, is de psychologische basisbehoefte aan autonomie, terwijl juist dát bij hoogbegaafde professionals bepalend is voor herstel, motivatie en duurzame werkhervatting. Wanneer autonomie ontbreekt….
Hormonen op de werkvloer: waarom inzetbaarheid soms ineens verandert
In sommige re-integratietrajecten lijkt er iets onverwachts te gebeuren.
Een medewerker die eerder stabiel functioneerde, valt uit of loopt vast met klachten die moeilijk te duiden zijn. Niet duidelijk burn-out. Niet typisch psychisch. Niet medisch verklaarbaar. En toch is er duidelijk verlies van energie, focus en belastbaarheid.
Voor werkgevers, HR en casemanagers roept dat vaak dezelfde vraag op: wat missen we hier?
Hormonen op de werkvloer: wat onderzoek ons leert over werkvermogen
Hormonale veranderingen tijdens de overgang worden in de praktijk nog vaak gezien als iets individueels: vervelend, maar vooral medisch of privé. Toch laat onderzoek al jaren zien dat de impact op werkvermogen groter is dan vaak wordt aangenomen.
Een grootschalige Nederlandse studie van TNO onder bijna 4.000 werkende vrouwen laat zien dat bijna 40% van de vrouwen aangeeft dat hormonale klachten invloed hebben op hun werk. Deze klachten leiden bij een aanzienlijk deel tot beperkingen in functioneren, energie en concentratie. Link naar TNO-onderzoek over hormonen en werkimpact
Post-COVID & Re-integratie: Waarom flexibiliteit de sleutel is voor succesvolle terugkeer naar werk
Als HR-professional weet je hoe belangrijk het is om medewerkers goed te begeleiden in hun re-integratietraject. Maar wanneer je te maken hebt met een medewerker die worstelt met Post-COVID, vereist dit extra aandacht, flexibiliteit en maatwerk. Bij id Plein, experts op het gebied van re-integratie en spoor 2 trajecten, begrijpen we als geen ander hoe complex en delicaat dit proces kan zijn. Daarom delen we in deze blog praktische tips en tricks om Post-COVID medewerkers optimaal te ondersteunen.
Post-COVID en de relatie met Diabetes en andere chronische aandoeningen
Post-COVID blijft wetenschappers wereldwijd bezighouden. Hoewel de acute fase van een COVID-19-infectie doorgaans slechts enkele weken duurt, melden sommige patiënten langdurige klachten die maanden of zelfs jaren aanhouden. Onderzoekers hebben gesuggereerd dat deze langdurige symptomen de ontwikkeling of verergering van andere gezondheidsproblemen, zoals diabetes, kunnen beïnvloeden. Maar hoe groot is dat risico, en wat zegt de wetenschap hier precies over?